post

نرده

برای ایجاد ایمنی حتماً باید نرده گذاشته شود. پله‌هایی که از دو طرف باز می‌باشد باید هر دو طرف نرده داشته باشد. ارتفاع نرده در حدود ۷۵ الی ۸۰ سانتی‌متر پیشنهاد می‌شود.

post

استاندارد پاگرد

عرض پاگرد در پله‌های U شکل دو برابر عرض پله می‌باشد و طول آن حداقل به اندازه عرض یک پله باشد بدین صورت پاگرد مستطیلی شکل می‌باشد. در مورد پله‌های مستقیم عرض پاگرد به اندازه عرض پله و طول آن مساوی n قدم کامل می‌باشد.

post

چشم پله یا چاه پله

در پله‌هایی که با دو گردش و یک پاگرد اجرا می‌شود گردش‌های پله باید با فاصله‌ای حداقل در حدود ۱۰ سانتی‌متر از یکدیگر واقع شوند. به این فاصله که چشم پله گفته می‌شود اجرای نرده پله را آسان تر می‌کند البته اگر فضای پله دارای عرض کافی نباشد می‌توان از این فاصله صرف نظر نمود

post

پله‌های بدون پاگرد

برای مکان‌هایی می‌باشد که رفت و آمدکم است و امکان استفاده از آن برای کودکان و افراد مسن بسیار مشکل است. در طرح این گونه پله‌ها که معمولاً حول لوله ای به قطر ۱۰ الی ۱۵ ساتی متر می‌چرخد روش کار: ابتدا دایره متوسط گردش را به تقسیمات مساوی تقسیم نموده آنگاه از مرکز دایره گردش به این نقاط وصل می‌نمایند و این خطوط را ادامه می‌دهند تا محیط دایره خارجی پله را قطع کند.

post

ارتفاع پله

به طور کلی هر قدر ارتفاع پله زیادتر باشد تعداد پله مورد نیاز برای عبور از طبقه‌ای به طبقه دیگر کمتر بوده ودر نتیجه قفسه پله یا فضای لازم برای ایجاد پله کمتر است ولی ارتفاع پله کاملاً بستگی به محل استفاده و اشخاص استفاده کننده از آن را دارد مثلاً ارتفاع پله برای طبقات آپارتمان‌های مسکونی در حدود ۱۶ الی ۲۰۰ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود زیرا ۸۰ درصد استفاده کنندگان آن در سنینی هستند که به راحتی می‌توانند از پله پایین و بالا روند. همچنین ارتفاع پله موتور خانه‌ها و یا انبار را در حدود ۲۰ الی ۲۵ حتی ۵۰ سانتی‌متر در نظر می‌گیرند زیرا ۹۹ درصد استفاده کنندگان این قسمت از ساختمان را اشخاص جوان تشکیل می‌دهند و همچنین ارتفاع پله مکان‌های عمومی مانند ایستگاه راه آهن و یا بیمارستان‌ها و یا ادارات عمومی را در حدود ۱۵ الی ۱۷۷ سانتی‌متر در نظر می‌گیرند زیرا از این نوع پله‌ها اجباراً افراد در هر سنی استفاده خواهند نمود. ارتفاع پله در قصر‌های بسیار لوکس و مجلل در حدود ۱۵۵ سانتی‌متر یا کمتر در نظر گرفته می‌شود.

post

اجزای پله

به سطح افقی پله، کف پله یا پاگذار و به سطح عمودی آن پیشانی پله می گویند. در پله‌های مسدود کف پله معمولاً نسبت به پیشانی آن حالت پیش آمده دارد تا کف پله از سطح پهنتری برخوردار باشد. به ارتفاع باز راه‌پله‌ها یعنی فضای کف تا سقف، سرگیر می گویند. به بلندای یک یا چند پله از سطح کف پلکان، خیز گفته می‌شود.

اجزا پلکان:

  • ۱-کف پله یا پاگذار
  • ۲-پیشانی پله
  • ۳-نرده پله
  • ۴-آبچکان پله
  • ۵-پاگرد پله
post

وزن و آهنگ پله

وزن و آهنگ پله یعنی:
وزن یا آهنگ ، ایمنی بالا رفتن و پایین آمدن از پله را میسر می کند. این ایمنی با ثابت بودن ابعاد کف و ارتفاع تامین می گردد. لیکن در برخی نقاط که پله ها در مسیر اصلی و مستقیم قرار ندارند، برای ایجاد دسترسی سریع به مکان مورد نظر ، می توان با تغییر متناسب آهنگ (کاهش تعداد گامها اما بلندتر برداشتن گامها) امکان حرکت آهسته تر مسافران پیاده را فراهم کرد.

post

پله های شهری

در طرح های شهری برای رعایت اصول ایمنی و راحتی معمولا حداقل عرض پله را ۱٫۵۰ متر در نظر میگیرند. هر رشته پلکان ترجیحا باید دارای حداقل ۳ سکو باشد. رابطه بین کف پله (t) و ارتفاع یا خیز پله (r) را می توان با استفاده از فرمول : میلیمتر ۷۰۰ یا ۲r+t=600 محاسبه کرد. حداکثر ارتفاع پله در اماکن عمومی شهرها، ۱۵۰ میلیمتر هست اما اندازه مناسب تر بین ۸۰ الی ۱۲۰ میلیمتر است.

post

پله های بیمارستان

به خاطر دلایل سلامتی، پله ها باید طوری طراحی شوند که در مواقع لزوم ظرفیت تمام گردش عمومی را داشته باشند. البته مقررات ملی ساختمان سازی نیز باید در نظر گرفته شوند. پلکان ها باید در هر دو طرف نرده داشته باشند و بدون برامدگی پیشین باشند . پله های پیچ دار (حلزونی) نمی توانند در مقررات مربوط به پله ها گنجانده شوند . پهنای موثر عرض پله ها و پاگردها باید حداقل دارای ۱٫۵۰ متر باشند و از ۲٫۵۰ متر نیز تجاوز نکنند. درها نباید پهنای مفید پاگردها را اشغال و محدود کنند و با توجه به مقررات بیمارستان، درهای رو به راه پله باید به طرف خروجی باز شوند.
می توان پله هایی با ارتفاع ۱۷ سانتیمتر داشت و حداقل عمق پاگذار آن ۲۸ سانتیمتر باشد. بهتر است نسبت ارتفاع به عمق پاگذار ۱۵ تا ۳۰ سانتیمتر باشد.

post

پله های سنگی- سنگ ریختگی

در گذشته برای ساخت پلکان ها از پله های سنگ طبیعی یا مستطیلی یا مثلثی استفاده می شد که در داخل کار گذاشته می شدند، به طوری که هر سنگ بروی سنگ زیرین قرار می گرفت. هر سنگ پله با کار گذاشته شدن در دیوار فضای محیطی پلکان به صورت طره ای از آن خارج می شد و تا حدودی بر روی سنگ پله زیرین تکیه می کرد. در صورتی که پله ها مقطع یکنواخت مستطیلی می داشتند طاق زیرین پله ای و در صورت مثلثی بودن، طاق زیرین صاف می شد. انتهای نتراشیده پله های مستطیل در داخل دیوار کار گذاشته می شد. انتهای پله های مقطع مثلث نیز شکل مکعبی داشت که در داخل دیوار قرار می گرفت. این پله ها با اتصال دو راهه پخدار به یکدیگر متصل می شدند و لبه پله بر روی سطح کف پله شکل داده می شد. پاگردها نیز از یک یا چند صفحه بزرگ سنگ طبیعی ساخته می شدند که با کار گذاشتن در دیواره های محیطی بر روی پله زیرین تکیه می کردند. 
امروز به خاطر کمبود و قیمت بالای سنگ طبیعی این نوع پله ها از سنگ ریختگی یا به صورت کف و پیشانی مرکب با انتهای مکعبی ریخته می شوند که با کار گذاشته شدن در دیوارای محیطی یک طاق پله ای ایجاد می کنند.
منبع : پله، آسانسور، پله برقی